سخنى درباره مواسات مواسات « 1 » مانند " اسوه " ، از مادّه " أسو " است . اين مادّه بر درمان و تيمار و اصلاح كردن ، دلالت دارد ، و " واسَيْتُه " ساخت ديگرى است از " آسَيْتُه " . فيروزآبادى در معناى " مواسات " مىگويد : آساهُ بِمالِهِ مُواساةً : أنالَهُ مِنهُ وجَعَلَهُ فيهِ اسوَةً ، و لا يَكونُ ذلِكَ إلّا مِن كَفافٍ ، فَإِن كانَ مِن فضلَةٍ ، فَلَيسَ بِمُواساةٍ . « 2 » [ عبارتِ ] " آساه بماله مواساةً " ، يعنى : از مال خود به او بخشيد و او را در آن شريك گردانيد . و مواسات ، در جايى است كه شخص از كفاف ( مورد نياز ) خود ، به كسى ببخشد ، و اگر از اضافه كفافش بدهد ، مواسات نيست . ازهرى با افزودن معنايى ديگر براى " مواسات " مىنويسد : يُقالُ : هُوَ يُؤاسى فى مالِهِ ، أى يُساوى ، و يُقالُ : رَحِمَ اللّهُ رَجُلًا أعطى مِن فَضلٍ ،

--> ( 1 ) . مُواسات ، همچنان كه در عربى به معانى متعدّد و متفاوت به كار رفته است ، در فارسى نيز معادل‌هاى مختلف گرفته است ، كه عبارت‌اند از : فداكارى ، از خود گذشتگى ، نيكخواهى ، خيرانديشى ، خيررسانى ، حمايت ، رعايت ، به يك چشم ديدن ، غمخوارى ، همدردى ، شريك ساختن ، و . . . ( ر . ك : لغت‌نامه دهخدا ، فرهنگ جامع كاربردى فرزان ، فرهنگ معاصر عربى فارسى ) . ( 2 ) . القاموس المحيط : ج 4 ص 299 .